Pas als je iemand hebt…

… die met je lacht en met je grient, pas dan kun je zeggen: ik heb een vriend ~ Toon Hermans

God hoe waar is dit… en soms denk je: ik heb een vriend, en blijkt dit een illusie te zijn. Ken je dat? Het gaat een hele tijd goed met iemand en dan plots keert het. Niet meer de reacties zoals je ze kende en dus durft te verwachten. Of, erger nog, geen reactie meer. En met de beste wil ter wereld kun je je niet herinneren waar het ‘fout’ ging. Heb jij zelf iets verkeerds gedaan? Is er iets in de ander zijn leven gebeurd, wat je is ontgaan?

Hoe je er ook naar kijkt of mee omgaat het is ontnuchterend en teleurstellend. Je vraagt verscheidene keren naar een reden – dat moet toch kunnen onder ‘vrienden’ – maar krijgt steeds: neen hoor, niks aan de hand. Maar je voelt gewoon intuïtief dat er een verborgen agenda is.

In mijn geval nu, raakt het me diep. Waarom? Omdat ik nooit veel echte vrienden heb gehad. Een vriendin al helemaal niet. Tot een paar jaar geleden, dankzij mijn hondje. Maar nu….

Ik reageer op al wat ze doet, eerlijk en vaak met enthousiasme en positiviteit.

Maar de laatste weken, als ikzelf wat doe of maak – een nieuw handwerkje of zelfs een hele nieuwe website – dan krijg ik helemaal geen reactie of, in het beste geval, een lauwe, zich beperkend tot een enkel standaard duimpje.

Neen, ik snap het niet, maar het stelt mij zeer teleur en maakt me triest. Een gevoel van rouw en verdriet. Ik ben mijn vriendin kwijt. Aan wat? Aan wie? Waarom? Waardoor? Geen idee.

En wat moet je doen van jouw kant? Extra informeren naar gezondheid, gemoedsgesteldheid? – done that. Extra hulp aanbieden? – done that. Doen alsof er niks aan de hand is? – done that. Zelf ook stoppen met je normale, warme reacties? – nog niet geprobeerd want vind dat flauw. Want kom je dan niet in een vicieuze cirkel terecht? Geen idee.

Wilde margrieten in onze buurt

Dit is geen happy blogje om terug mee van start te gaan, maar het is niet anders. Hopelijk volgende keer beter.

The procrastinating genius…

That’s me.  Hey, everyone has the right to be a genius in something… I’m managing that one exceptionally good. Here’s the story about a book. A book called “A life less ordinary” (and some other titles for that matter).  I heard and read that this book was so good, full of beautiful photography, story and inspiration.  A must have, so, I must have. I ordered it on Amazon about a year ago and since then it’s standing proud but idle in my idle creative room.  There’s very little to none creativity going on in there.  Inspiration went down a drain and I don’t know which one…

So about “The Book”. Sitting there, I pass it by several times a day, throw the occasional quick glance at it (and at the others on that pile together with unread magazines), bite my lip and carry on with what I’m doing. Foto 22-06-15 15 39 30 No, not today, today is not the good day for it.  First I must do…. You can fill this part in yourself because it can be anything from trimming the dog to cleaning the bathroom to finishing some knitting  project I started.  I always seem to manage to implement myself new “have to do’s first”.  By consequence those books and mags stay unopened and unread for months, years even.

Two weeks ago the weather here was cold, damp, rainy, and I had trimmed Largo (our American Cocker) and thought I deserved some quality time.  What if….?…. I fetched The Book, brewed my favorite mango tea, poured it in a brand-new cup (one of those that need to appear in my still lifes also waiting to get photographed), added some cookies, posted a quickly snapped shot of the scene on Instagram (@marl1een) and sat down, book on my lap.
It was finally, finally going to happen. But then my eye dropped on a magazine that I hadn’t yet opened either.  Wouldn’t it be better to?….  Of course!
Suppose I opened the book… then it was… well… opened…
I can’t even describe what silly voice inside made me pick up the magazine but at the end of the day, The Book still lied untouched on my table.  It’s an inviting cover though and it is already getting closer to get read, from the creative room to the sitting room table…

I’ve been like this all my life.  I can’t count the dresses, shoes I bought and didn’t want to wear until the right occasion came along.  Of course those occasions sometimes never popped and I was left with brand new stuff of a former high fashion…
It must be a syndrome, a disease of some kind, food for psychiatrists probably.  There is something that makes me think that once opened, worn, read, it disappears or is blemished.  I always think “then I have nothing left to look forward to”. Isn’t that silly?
Also with food I have this “save the best for last” thing.  I leave the delish for last and often end up being too full to even eat it…..

I do realize that some day there will not be a “last” anymore and then I will end up with not having done the really good stuff.  Am I making sense now?
And will someone please give me a kick in the b*tt and order me to open that Book?…………

(for the Dutch version click here) Foto 6-07-15 13 20 48


Do you also feel sometimes so disappointed in people that the only thing you want to do is:
Be left alone and sit down and cry in a little corner?
Such days are following each other one by one in my world today.

People don’t know the meaning of “friend” anymore. They think it’s a button on Facebook.
Without money, help is a vain word.
In our Belgian dictionary every year words are added… I guess there are also words removed… What happened to “respect”, “empathy”, “feeling sympathy”…

Sometimes you hear people are missing for weeks, and are found in their homes. There used to be a time when I thought: how on earth?… Now, it does not surprise me anymore. People are not “missed” anymore…

I’m glad I have my dog… He checks every few minutes where I am.
A bitter post? Aah well…